O breng my trug naar die ou Transvaal.....

Nadat alle moderne technieken mij in de steek hebben gelaten, ben ik toch aangewezen ben op een internetcafe. Deze ochtend heb ik dan ook besloten om de Opel Kadet, waarvan alleen de basis nog over is, te pakken en mij naar het dorp te begeven. Helaas constateerde de Zuid-Afrikaanse politie ook dat deze auto wel heel erg basic was en om die reden werd ik van de weg gehaald. Gelukkig deze keer geen bekeuring, maar de auto moet wel weer APK-proof worden gemaakt.

Een week geleden ben aangekomen op de luchthaven van Johannesburg. In de ontvangsthal stond Anne-Marie al te wachten met twee andere vrijwilligers en acht nieuwsgierige kinderen. Een tripje naar het vliegveld is voor de kinderen al een dagje uit, dus daar wordt ook een groot feest van gemaakt.

Na ongeveer anderhalf uur reizen met de auto kwamen we aan bij het huis van de familie Griffioen. Dit is een typisch Zuid-Afrikaans huis, wat betekent dat het volledig ommuurd is en voorzien van hekken om ongewenst bezoek buiten te houden. Naas het huis van de familie bevindt zich het kindertehuis, waar ongeveer 40 kinderen wonen.

Anne-Marie en Jan Willem zijn twee hartelijke mensen, die er alles aan doen om je thuis te laten voelen. Ze willen vooral ook dat je doet alsof je thuis bent. In totaal werken er op dit moment vier andere vrijwilligers voor de organisatie. Elbert, die bezig is met een aanbouw voor het kindertehuis,Anke, Christa en Krista die zich voornamelijk richten op het kindertehuis en het Jeugdcentrum.

De eerste dagen heerlijk genoten van het mooie weer, het zwembad en de kinderen. Het is nog een beetje zoeken wat er van je wordt verwacht, maar ik beweeg gewoon mee met de rest en probeer zoveel mogelijk te helpen met de dagelijkse bezigheden. De kinderen hebben nog zomervakantie, waardoor ze de hele dag aanwezig zijn.

Donderdag ben ik met drie kinderen, die besmet zijn met HIV,  en twee andere vrijwilligers naar een aidskliniek geweest. Deze kliniek lag op twee uur rijden van Kriel. Helaas kennen ze hier geen vaste tijden voor afspraken, maar moet je gewoon op je beurt wachten. We waren niet de enige, want er zaten  al ongeveer 100 mensen buiten te wachten. Gelukkig is het beleid dat kinderen voor mogen, wat niet betekent dat je meteen aan de beurt bent. Na een uur mochten we bij een verpleegkundige komen die alle pillen van de kinderen ging tellen. De pillen worden geteld om te controleren of de pillen wel werden gebruikt. Helaas was dit niet de enige dokter die we moesten bezoeken, wat betekende dat we weer twee uur op het volgende consult moesten wachten. Ik mocht samen met Sandile, een jongetje van zes, naar de arts om bloed te prikken. Je zou denken dat men in een aidskliniek veel voorzorgsmaatregelen neemt om niet besmet te raken, echter het tegendeel is waar. De arts gebruikte geen handschoenen om het bloed te trekken. (zo noemen ze dat hier) In ieder geval kan ik concluderen dat Afrikaanse kinderen stoerder zijn dan hun Hollandse leeftijdsgenootjes. De arts kon de ader niet goed vinden en ging met de naald ondehuids op zoek naar de ader. Ik vond het vreselijk om naar te kijken, maar Sandile gaf geen kick. Daarna kregen de kinderen een los watje die ze stevig op de plek moesten drukken om het bloeden te stoppen. De kinderen bepaalde zelf wanneer het genoeg was en gooide vervolgens het watje weg, om vervolgens weer naar je toe te rennen en te vragen of ze weer met je mobiele telefoon mochten spelen. Blijkbaar hoeven we hier niet zo spastisch om te gaan met HIV, maar wel goed opletten of je zelf geen wondjes hebt.  Nadat alle kinderen bloed hadden geprik moesten we nog op de nieuwe medicijnen wachten. Om half vier konden we weer richting Kriel vertrekken.

Vrijdagochten hebben we voor alle kinderen wentelteefjes gebakken, wat betekende dat je twee uur in de keuken staat. De rest van de dag bestond voornamelijk uit spelletjes doen, voetbal en 's middags weer in het zwembad belanden.

Tot nu toe vind ik het geweldig om hier te zijn. Anne-Marie en Jan Willem zijn twee mensen die werken vanuit hun liefde voor God, wat betekent dat ze onvoorwaardelijk van alle kinderen houden die in het kindertehuis wonen. Het is goed om hier te zijn en mee te mogen werken aan het werk dat zij voor deze kinderen doen. Ieder kind heeft zijn/haar verhaal en verdient het daarom des te meer om liefde te mogen krijgen.

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *