Nkosi sikelel' iAfrika

Op dit moment ben ik aan het genieten van een heerlijke vrije zaterdagochtend. Deze week heb ik besloten om mijn hardloopschoenen maar weer onder het stof vandaan te halen en iets aan mijn conditie te gaan doen. Eigenlijk is het alleen mogelijk om ‘s morgens hard te lopen, omdat het dan nog niet heel erg warm is. Daarnaast is het ‘s avonds rond half zeven donker en niet heel verstandig om je dan lopend of rennend op straat te begeven. Wanneer er in het donker iemand aan het rennen is, dan kun je er eigenlijk vanuit gaan dat er iets aan de hand is, hetzij iemand die overvallen is of de overvaller zelf.

Vorige week zaterdag ben ik met Anke naar de township geweest. Shelter heeft daar een aantal HIV-patienten onder haar hoede. Deze mensen worden ondersteund bij het gebruik van de medicijnen.  Het is belangrijk dat de medicijnen voor HIV op vaste tijden en met de juiste hoeveelheid gebruikt worden. Wordt dit niet gedaan dan verliezen ze het gewenste effect.
Het is echt bizar om te zien hoe sommige mensen wonen en leven. De kinderen die er leven zien er vies uit. Sommige kinderen worden  omgeven door familieleden die onder invloed zijn van alcohol. Kinderen geven letterlijk vuil af. Eén avond in de township leverde mij een vieze broek waar ik normaal gesproken een week voor nodig heb. Niet dat dit erg is, maar alleen ter illustratie hoe de omstandigheden zijn.

De zondagen in Kriel zijn iets anders dan in Nederland. Wanneer ik geen dienst heb in het kindertehuis, ben ik vrij om te gaan en staan waar ik wil. ‘s Morgens wordt er een bezoek gebracht aan de Baptistengemeente. Deze gemeente bestaat voornamelijk uit donkere mensen. Zondagsrust, in de zin van niet naar een winkel gaan, kent men hier niet. In ieder geval leeft men hier niet meer onder de wet, maar puur uit genade.

In het kindertehuis heb ik verschillende diensten. Na een aantal weken te hebben meegedraaid, heb ik al duidelijk mijn voorkeur voor de middag- en avonddiensten. De diensten van overdag hebben veel momenten,  waarbij je niet zoveel te doen hebt. Wanneer je om zes uur begint, heb je tot tien of elf uur iets te doen. Daarna is het wachten tot de eerste kinderen uit school komen. Ik vind het af en toe frustrerend wanneer ik niets zit te doen. De vaste medewerkers zijn hier een stuk relaxer onder.Wanneer ik vraag of er iets gedaan moet worden, geeft men aan dat ik kan gaan zitten en iets voor mezelf moet gaan doen. Ik ben nog aan het denken over een zinvolle besteding van deze, tot nu toe te rustige, uren.
 Vanaf twee uur komen de kinderen uit school en kun je aan de slag met huiswerkbegeleiding. Daarnaast probeer ik zoveel mogelijk te helpen met het voorbereiden van het eten. In ieder geval is het hier de gewoonte dat de mama's koken, dus tot nu toe heb ik slechts één keer gekookt. Om vijf uur wordt er gegeten. De avonden worden gevuld met spelletjes en goede gesprekken. Rond negen uur ligt iedereen op bed of is in zijn/haar kamer.

Helaas lukt het me nog niet om foto's op deze website te plaatsen. Op de één of andere manier heb ik geen button voor het uploaden van foto's. Ik ben nog op zoek naar een goede, gratis site voor foto's. Mocht iemand nog tips hebben, dan hoor ik het graag.

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *